DAGBOEK WACHTLIJST
 

Lees verder in mijn dagboek ICSI Otto.

4 mei 2006
Ongesteld en dus: begin ICSI!!!
Tegenwoordig zijn mijn cycli altijd braaf 28 dagen. Ik zit op dag 28 van mijn cyclus. Het feit dat vanmorgen ineens mijn gevoel voor humor verdwenen was en vervangen bleek te zijn door de huileritis, maakte ook duidelijk dat er iets ging gebeuren. Daarbij daalde mijn temperatuur ook ineens een paar tienden graden. En ja hoor, vanmiddag werd ik ongesteld. Wat een voorspelbaar lijf heb ik toch.

Deze keer is de menstruatie een vreugdevol gegeven, want het luidt de eerste dag van onze eerste ICSI in. Voorlopig was dit dus mijn laatste natuurlijke cyclus. En dat is reden voor een feestje. Alleen is mijn stemming vandaag niet zo feestelijk. Ik ben moe en heb last van mijn PMS. En het is ook nog eens dodenherdenking. Ik denk aan m'n Hongaarse opa's, één die zo smakelijk doch vol afschuw kon vertellen over zijn tijd als Russische krijgsgevangene en de andere die een heldendood stierf toen hij instrumenten en antibiotica van zijn veldhospitaal (hij was legerarts) in veiligheid wilde brengen. Ik denk aan alle oorlogen die nu woeden en de slachtoffers die ze maken. Aan de wereld waarin we leven, de grimmige tijd waarin je zo'n kindje geboren laat worden. Maar dat was voeger niet anders, en toch werden er altijd kinderen geboren. Als na de twee minuten stilte het Wilhelmus klinkt, krijg ik een huilbui. Heilige Johannes zeg. Als ik al zo emotioneel labiel reageer op mijn eigen natuurlijke hormonen, dan wordt het wat met de megahoeveelheid kunstmatige IVF-hormonen.

Vandaag neem ik de eerste pil uit mijn strip Microgynon 30. We zijn begonnen!

1 mei 2006
Sterfdag papa
Vandaag een jaar geleden overleed mijn lieve, goedlachse vader. Hij was 63 en net een maandje met pensioen. Net voor Pasen vorig jaar begon hij geel te zien en ging naar het ziekenhuis in Boedapest, waar hij woonde. Daar werd de diagnose alvleesklierkanker gesteld. De meest hopeloze van alle kankers. Als de tumor niet operatief te verwijderen is, zoals bij hem, is er geen enkele hoop. Mijn vader overleed een maand na de diagnose.

Mijn papa was intelligent, ontwikkeld (echt, die man wist zó verschrikkelijk veel), grappig en optimistisch. Een levensgenieter, maar ook een serieus mens, een denker. En hij zag altijd het goede in de mensen. Hij was nooit wantrouwend, nooit veroordelend. Een collega van mijn vader verwoordde het zo: ‘Sommigen zouden hem naïef of goedgelovig noemen. Ik noem het geloof in de mensen. Hij was een leidinggevende die niet commandeerde, maar aanmoedigde; die geen onderwerping verwachtte, maar zelfontplooiing. Die geen vechter was, maar een vredestichter.’ Ik hoop dat papa geweten heeft hoe trots ik op hem ben.  

I wasn’t there that morning When my father passed away I didn’t get to tell him All the things I had to say I think I caught his spirit Later that same year I’m sure I heard his echo In my baby’s new born tears Mike and the Mechanics ‘Living years’ (1989)

29 april 2006
Verslavend, die ervaringsverhalen op internet!
Ik heb weer wat links gevonden van (min-of-meer) lotgenoten. Ik heb ze toegevoegd aan mijn links van andere (al dan niet toekomstige) ICSI-ouders.

28 april 2006
De medicijnen in huis gehaald
Vandaag haal ik mijn medicijnen op bij de apotheek. Mooi op tijd, want volgende week word ik ongesteld en begin ik met 'de pil'. Er is alleen één probleempje. Het vaginaal in te brengen hormoon Progestan kan niet geleverd worden. Een en ander schijnt te maken te hebben met stakingen in Frankrijk. In overleg met mijn gynaecoloog krijg ik nu Pregnyl. Dit beoogt net als Progestan de innesteling te bevorderen, alleen moet ik dit middel injecteren. Fijn hoor, de actiebereidheid van de Fransozen. Prettig dat ik op deze wijze ook mijn bijdrage kan leveren! Nou ja, ik zit er niet écht mee. Ik zie namelijk helemaal niet op tegen het injecteren. Bovendien: de meeste van onze CF-vrienden spuiten zich het schompes aan insuline. CF op volwassen leeftijd gaat namelijk vaak gepaard met diabetes. Kijk, dan heb je pas recht van spreken. Dus ga ik het niet eens hebben over die paar prikjes van mij.

25 april 2006 Succeswensjes     We kregen een heel vrolijke verrassing door de brievenbus. Een kaartje van Irèneke met een artikel uit het AD Magazine over het nieuwe boek Leven van fotograaf Lennart Nilsson. Veertig jaar geleden werd Nilsson al wereldberoemd met zijn verpletterend mooie foto's van foetussen in de moederbuik. Als klein meisje bladerde ik eindeloos in zijn fotoboek en had ik maar één wens: op een dag zelf zo'n wonder bij me mogen dragen.

21 april 2006
Nieuwe studie over CF en vaderschap
Internet rules. Mijn portaalcollega Elly maakte me attent op de resultaten van een Franse studie die ze op internet vond. In het artikel Results of assisted reproductive technique in men with cystic fibrosis (Human Reproduction, mei 2006) worden 25 mannen met CF beschreven. Klik hier om de conclusies te lezen in mijn rubriek 'het probleem'. Tsja, wat kan ik zeggen? Het drukt je met de neus op de feiten.

20 april 2006
Scepticus-af
Vandaag ga ik naar mijn acupuncturist. Ik ga nu voor de tweede keer. Ze heeft haar ervaring opgedaan in een Chinese vruchtbaarheidskliniek en straalt in alles wat ze doet deskundigheid en rust uit. Normaal ben ik een spervuur van vragen, zo'n type dat precies wil weten wat er gebeurt en waarom en met welk doel. Maar bij acupunctuur heb ik het opgegeven. Ik ga gewoon liggen met de naalden in mijn buik en laat alles over me heenkomen. Ik hoef niet langer te weten hoe het werkt, als het maar werkt.

Ik weet dat veel artsen menen dat het enige bewezen gunstige effect van acupunctuur het effect op de portemonnee van de acupuncturist is. Er is vast te weinig echt wetenschappelijk, echt overtuigend bewijs. Ik was ook sceptisch. Tot ik las over een Duits onderzoek onder 160 vrouwen naar het effect van acupunctuur op de slagingskansen bij IVF. 43% van de vrouwen die acupunctuur kregen werden zwanger, tegen 26% zonder. Sindsdien ben ik om. Misschien is het bewijs niet voldoende om een wetenschapper te overtuigen. Maar voor mij, op de drempel van IVF, is het genoeg. Kom maar op met die naalden! 

17 april 2006
Geen bal
Ik zou mijn site best willen updaten... Maar er gebeurt even geen bal op Pluisgebied!

8 april 2006
CF-bejaarde
We vieren dit weekend de veertigste verjaardag van een van onze vrienden. De verjaardag is extra bijzonder, omdat het om een CF-verjaardag gaat. En in CF-kringen is veertig een hele leeftijd. Hoogbejaard, kun je wel zeggen. Arian is nu 38. Hij is nu al véél ouder dan de levensverwachting van zijn generatie. Arians ouders kregen begin jaren '70 te horen dat Arian de puberteit niet eens zou halen. De meeste van de kinderen met wie Arian vroeger op kamp ging met Stichting FOK, zijn er niet meer. Wij hebben zo veel geluk gehad. We beseffen nog elke dag dat Arian niet meer zou leven zonder de donorlongen die hij twee jaar geleden kreeg. De longtransplantatie was zo'n geweldig wonder. En nu wacht een tweede wonder op ons.

2 april 2006
Super, al die ervaringsverhalen
Contact met lotgenoten is geweldig. Toch hoor je mensen vaak roepen: 'Oh nee, niets voor mij, heb al genoeg aan m'n eigen sores.' Die mensen weten niet wat ze missen. Je wordt niet neerslachtig van elkaar, je put juist moed uit de kracht van anderen.

Zoals veel van mijn lotgenoten (wat een onhandig woord, net alsof het allemaal echt héél erg is) heb ik een onstilbare honger naar informatie en ervaringsverhalen van anderen. Een paar van die verhalen staan op internet en een deel daarvan heb ik gelinkt. Maar de meeste staan niet voor jan-en-alleman toegankelijk op het web en die hoor je dan ook niet. Behalve als je in contact komt met anderen, zoals de lieve, positieve, moedige meiden op mijn MESA-TESE mailinglist via Freya.

Toen ik begon met deze site, had ik drie doelen. Ten eerste een leuke hobby, ten tweede mijn omgeving informeren over ons traject en ten derde een openhartig ervaringsverhaal neerzetten voor andere stellen. Ik heb toen één ding niet bedacht. Dat ik zelf zo veel mooie, eerlijke ervaringsverhalen rijker zou worden. Ik kom via deze site in contact met mensen die me zijn voorgegaan in dit traject. Ik hoor hoe het anderen is vergaan. Soms is het niet gelukt (dat is ook realiteit) en soms was meteen de eerste poging raak. Alle verhalen vind ik boeiend.

1 april 2006
Waarom de zomer zo geweldig is - ook voor IVF/ICSI

Britse onderzoekers (Countess of Chester Hospital en Liverpool Women's Hospital, o.l.v. dr. Simon Wood, oktober 2005) vergeleken 3000 IVF-cycli in verschillende seizoenen met elkaar. Conclusie: een vrouw die IVF doet, heeft in de maanden met het meeste daglicht meer kans om zwanger te worden dan in de donkere maanden. April tot september scoren 20% doorgaande zwangerschappen versus 16% in oktober tot maart.

Een en ander schijnt te maken te hebben met het hormoon melatonine, die niet alleen door de hypofyse, maar ook door voortplantingsorganen wordt aangemaakt. De natuur wil graag dat we in de zomer zwanger worden, zodat baby's in het voorjaar worden geboren en ruim een half jaar hebben voordat ze hun eerste winter in moeten. We zijn toch echt gewoon zoogdieren, vrees ik.

Nou, mooi nieuws voor ons dus, die in de maand met het meeste daglicht mogen starten. En voor wat betreft de vervolgpogingen in de donkere maanden? Hmmm, misschien moeten we overwegen steeds een weekje winterzon te pakken voorafgaand aan de stimulatiecyclus. Alles voor het goede doel!

26 maart 2006
Het zal je maar gebeuren: een drieling
Degenen die mijn gastenboek lezen, hebben het al gezien. En anders: lees het op de website van mijn Amerikaanse lotgenote Julie (zie ook 7 maart 2006).  Ze hebben bij Julie 'slechts' twee embryootjes teruggeplaatst, maar ééntje heeft zich in tweeën gespitst en nu is ze zwanger van... Juist ja. Een drieling. (Dank je Marjolein! Dit primeurtje had ik niet willen missen!) Mozes kriebel, wat lijkt dit me zwaar. Niet alleen vanuit praktisch oogpunt, maar ook vanwege al die risico's die een drielingzwangerschap met zich meebrengt. Ik geloof dat ik erg blij ben dat we op onze formulieren hebben ingevuld dat we kiezen voor de terugplaatsing van slechts één embryootje, ongeacht de kwaliteit van de embryo's.*

* Onder de 36 krijg je in ons ziekenhuis altijd één topembryo teruggeplaatst. Dat is het beleid. Als er echter geen topembryo's zijn, alleen embryo's van mindere kwaliteit, mag je kiezen of je één of twee laat terugplaatsen. Zie ook 'Krijgen we misschien een tweeling?'

25 maart 2006
Blank paar krijgt kind met donkere huidskleur: hoe kan dat nou?
Mijn geweldige zus (moeder van mijn twee geweldige neefjes) is ziekenhuisjurist en ze heeft nogal eens interessante verhalen. Zoals deze over een misser die nota bene 'ons' ziekenhuis (het UMCU) maakte in 1993, toen een blank stel een tweeling kreeg waarvan één kind een donkere huidskleur had. Dit kind bleek na onderzoek wel van de vrouw, maar niet van haar echtgenoot afkomstig. Foutje... Waarschijnlijk is bij de bewerking van het sperma van de man een pipet gebruikt, dat ook bij de bewerking van het zaad van een andere (donkere) man was gebruikt.

Ik heb gelukkig goede reden om aan te nemen dat ons kindje wél echt van Arian zal zijn. Inmiddels zijn er strengere protocollen. De spermabank van het UMC Utrecht voldoet aan de meest recente eisen van de overheid en de beroepsgroep. Bijzondere aandacht wordt besteed aan het uitsluiten van verwisseling.

24 maart 2006
Eisprong: een verhaal over liefde en het verlangen naar een kind
Hmmm. Ik ben er geloof ik nog niet echt aan toe om verhalen te lezen over buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, miskramen en vier mislukte IVF-pogingen. Aan de andere kant: ook dit is de realiteit. En hoe meer ik me daarvan bewust ben, hoe minder teleurgesteld ik zal zijn als het niet allemaal één-twee-drie lukt. Dus las ik 'Eisprong' van Judith Uyterlinde.

Ze schrijft eerlijk en scherp over haar ervaringen. Herkenbaar wat ze zegt over openheid: 'Vrouwen maken hun zwangerschap doorgaans pas na drie maanden openbaar, omdat de kans op een miskraam voor die tijd het grootst is. Als het dan mis gaat, hoeft niemand het te weten. Alsof je wereld niet tweemaal op zijn kop heeft gestaan, eerst door de zwangerschap en dan door de mislukking.'

En eerlijk is ze ook over blij zijn voor een ander die een kindje krijgt, terwijl je zelf ongewild kinderloos bent:
'Ik vind dit van een bovenmenselijke grootsheid. Iemand die zelf gebukt gaat onder zijn werkloosheid, kan toch niet echt blij zijn voor een ander die de baan van zijn leven heeft gekregen. Bij iemand die net zijn moeder heeft verloren, vind je geen gewillig oor voor klachten over de onhebbelijkheden van jouw moeder. Iemand met liefdesverdriet kan de aanblik van verliefde paartjes niet verdragen. Het geluk van de ander kan branden als te felle zon op een onbeschermde huid. Als je er te veel aan blootstelt, hangen binnen de kortste keren de vellen erbij.'

Overigens heeft dit boek toch een happy end: Judith heeft twee prachtige dochters uit Guatemala. Bekijk of bestel dit openhartige boek op www.eisprong.org. 

22 maart 2006
Startafspraak bij de gynaecoloog
Eindelijk-eindelijk-eindelijk. We hebben een punctiedatum voor de eerste poging!!! Het wordt, in tegenstelling tot wat ik eerst dacht, een behandeling met het lange schema. (Een IVF-schema, waarbij ruim van tevoren de eigen cyclus wordt stilgelegd.) Zie ook de beschrijving van de behandeling.

In mei mag ik aan de pil. Hoe misplaatst om onze kinderwens te beginnen met uitgerekend een anticonceptiepil... Maar ja, het schijnt de eigen cyclus stil te leggen en dat is dus precies wat je moet hebben voor je aan IVF begint. Begin juni start ik met de injecties en dan kunnen we rond 28 juni op voor de punctie. Als alles héél erg mee zit en het bij de eerste poging raak is, kan Pluisje over een jaar al geboren worden. Maar daarop durf ik niet  eens te hopen. De kansen per poging zijn tenslotte niet al te groot.

 

Het  schema voor onze eerste ICSI-poging - als ik begin mei ongesteld word, begin ik met de Microgynon 30 (anticonceptiepil) - op 16 mei krijgen wij een prikinstructie van de verpleegkundige - op 1 juni start ik met de Lucrin-injecties - op 8 juni stop ik met de Microgynon 30 - op 15 juni mag ik beginnen met de Gonal F-injecties - op 22 juni heb ik de eerste echo om te kijken naar de rijping van de eitjes - de week daarna heb ik regelmatig controles (echo en eventueel bloedprikken) - de 34-36 uur voor de eisprong injecteer ik Pregnyl en stop ik met de andere injecties - op (of rond) 28 juni worden mijn eitjes geoogst (follikelpunctie). Deze worden meteen bevrucht met Arians zaadcellen. - 4 dagen na de follikelpunctie (rond 2 juli) is de terugplaatsing van het embryootje - dan ga ik door met drie maal daags twee vaginaaltabletten Progestan - 18 dagen na de follikelpunctie (rond 16 juli) mag ik een zwangerschapstest doen (als ik niet voor die tijd ongesteld ben geworden natuurlijk). Als ik het niet gelukt is, kunnen we bellen voor een nieuwe datum. Helaas duurt het dan weer een paar maanden voordat we weer ingepland kunnen worden.

12 maart 2006
Een perfecte middag
Wat is het leven mooi als je met je geliefde in het bleke voorjaarszonnetje loopt. Wat zijn we toch rijk! Ons mooie huisje, Arians prachtige donorlongen die het zo geweldig doen en tien miljoen zaadcellen op de spermabank. Soms zou je bovenop een hoog gebouw willen staan met een megafoon en het willen uitschreeuwen van geluk.
 

7 maart 2006
Julie zwanger (na haar eerste ICSI-poging!)
Al enige tijd volg de dagboek van Julie en Mark. Julie is mijn Amerikaanse 'collega'. Zij is ook getrouwd met een CF-patiënt, wil ook graag een kindje en houdt ook een internetdagboek bij over haar ervaringen. Mark onderging een PESA en Julie heeft net haar eerste ICSI-poging achter de rug. En nu hoor ik via mijn gastenboek dat ze zwanger is!!! Van een tweeling nog wel. Congratulations, my dear! En dankzij mijn informant (dank je Marjolein!) weet is sinds kort hoe Julie en Mark eruit zien. Jong en knap en Amerikaans.
 

5 maart 2006
Weer een aanrader: De Adoptie-optie van Sinéad Moriarty
Hier en daar ontroerend, heel raak en weer heel grappig. In dit vervolg op 'De Babycircus' vertelt de Ierse Emma (die mij met haar eeuwige getwijfel aan mijzelf doet denken) over de weg die zij moet bewandelen voor zij haar Russische adoptiekindje in haar armen kan sluiten.

4 maart 2006
Blij met Odijk, ons kindvriendelijke dorpje
Tussen gemeenten zijn grote verschillen in kindvriendelijkheid. In een recent persbericht van het Verwey-Jonker Instituut lees ik dat onze gemeente na Rozendaal en Naarden op de derde plaats staat als kindvriendelijkste gemeente. Gekeken is naar zaken als kinder- en zuigelingensterfte (in onze gemeente: 0%), jeugdcriminaliteit (1%), schoolverzuim (minder dan 1%) en het aantal vierkante meter speelruimte (27 kinderen per hectare. Ter vergelijking: in Boskoop delen 246 kinderen die hectare speelplek). Rotterdam, Den Haag  en Amsterdam scoren slecht; maar Utrecht brengt het er redelijk goed af voor een grote stad. 

Leuk om te lezen. We houden toch al van het leven in ons brave, gezellige dorpje bij Utrecht. En als Odijk voor de (wie weet?) toekomstige Minister-president goed genoeg was om op te groeien, is het dat voor onze Pluis ook.

24 februari 2006
Mijn eerste column!
En dan valt-ie op de mat. Uit de discrete envelop komt de vertrouwde lila cover tevoorschijn. En na enig opgewonden bladeren herken ik mijn eigen tronie op pagina 9. Jaaaa, het is zover! Mijn eerste column (pdf, 538 kB) staat in de Freya-magazine!

14 februari 2006
Nee, ik ben niet zwanger!
Vorige week vertelde ik tijdens het sporten mijn fysiotherapeut over onze IVF-plannen. Nou heb ik een vrij luide stem. 'Mijn stem draagt ver', zo zeggen ze dat. Handig voor noodsituaties. Of als je zeker wilt weten dat het hele dorp op de hoogte is van je wel en wee.

Vanavond ging ik weer sporten. Ik kreeg bijzonder veel aandacht van mijn sportcollega's. 'Mag ik je feliciteren?' vroeg er één. Oeps... Ik had meteen door wat ze bedoelde en moest wel lachen. Ik legde uit dat we nog niet in dat stadium zitten, nog slechts op de wachtlijst staan voor IVF. Lief hoor, dat mijn dorpsgenoten zo belangstellend zijn. Maar dan moeten ze iets beter luisteren als ze de volgende keer een nieuwtje opvangen!

13 februari 2005
Collegezaal vol aanstaande IVF- en ICSI-mama's en papa's
UMC Utrecht organiseert vier keer per jaar een voorlichtingsavond voor alle aanstaande IVF- en ICSI-gegadigden. Als je denkt dat op zo'n happening twee man en een paardenkop afkomen, heb je het mis. De collegezaal barst uit zijn voegen. Achtereenvolgens komen verpleegkundige, embryoloog, IVF-arts en een onderzoeker aan het woord. Weer horen we nieuwe dingen over de behandeling die we zullen ondergaan.

De grootste vraag blijft echter onbeantwoord (niet alleen voor mij, ook voor de wetenschap): waarom lukt het zo'n 70% van de embryootjes die worden teruggeplaatst in de baarmoeder niet om in te nestelen, terwijl alle randvoorwaarden juist zijn? De arts-onderzoeker vertelt dat er een studie loopt naar de invloed van de immunologische factoren in de baarmoeder op de innesteling. Arian en ik doen graag mee aan deze studie. We vinden het altijd super om bij te kunnen dragen aan de wetenschap, die er hopelijk voor zorgt dat toekomstige moeders nog grotere IVF-kansen hebben. Ook al betekent deelname dat we gedurende een paar weken ruimte moeten maken tussen de diepvriesspinazie en de vissticks voor mijn potjes ingevroren ochtendurine.

9 februari 2006
De Leesclub
Ik lees alles wat los en vast zit. Favoriet zijn zalige foute vrouwenboeken, vuistdikke thrillers vol pathologisch anatomische details (bij voorkeur op te lossen door Lincoln Rhyme vanuit zijn rode elektrische rolstoel) en historische romans. Nu lees ik 'De Leesclub' van Elizabeth Noble. In dit boek is moederschap een van de centrale thema’s. Allemaal vrouwelijke hoofdpersonen, allemaal warm, geestig, slim en allemaal moeder. Behalve Clare, de verloskundige die na een aaneenschakeling van miskramen beseft dat ze zelf nooit moeder zal worden.

7 februari 2006
In ons eigen Teletubbielandschap
Op zoek naar een vrolijke foto van mijzelf voor het portaal www.cfenkinderen.nl kom ik 'm weer tegen. De meer dan geniale Teletubbies bureaublad die Arians collega's hebben gemaakt van ons als toekomstige familie. Ik word er vrolijk van.

19 januari 2006
De MESA (open PESA)* achter de rug. Miljoenen zaadjes!!!
Om 12.00 uur wordt Arian met bed en al de dagbehandeling chirurgie ingereden. Ik blijf in een kamertje achter met een kop koffie en een baksteen in mijn buik. Eigenlijk wil ik mijn afstudeergesprek voor de dag erna voorbereiden. Maar dat lukt niet. Het enige wat lukt is heel-heel hard hopen. Laat ze alsjeblieft wat vinden zodat we kunnen blijven hopen op een kindje van ons beiden... Binnen het uur kan ik weer bij Arian op de recovery. Hij begint net wat gevoel in zijn benen en ballen (au) terug te krijgen na de ruggenprik en kan me meteen het goede nieuws vertellen. De uroloog heeft tijdens de MESA miljoenen zaadcellen aangetroffen die ingevroren kunnen worden! Miljoenen!!! We huilen van blijdschap. Dit is zoveel mooier dan we ooit durfden te hopen. Ons kindje is dichterbij dan ooit. We ondertekenen meteen een contract voor de spermaopslag. De bijdrage van Arian aan onze kleine Pluis wordt in het laboratorium van het UMC bewaard bij een temperatuur van - 196°C onder vloeibare stikstof.

Arian slaapt een nachtje in het ziekenhuis, uit voorzorg. Hij heeft toch aan beide ballen een paar hechtingen. De pijn is alsof iemand hem een schop in zijn kruis heeft verkocht, maar verder gaat alles soepeltjes. De ochtend erop doe ik eerst examen (geslaagd!) en haal daarna Arian op, die ietwat wijdbeens lopend maar érg tevreden het ziekenhuis verlaat.

* Ik noem het MESA, omdat het qua uitgebreidheid van de operatie daar het meeste mee overeen kwam. Maar feitelijk was het iets tussen een PESA en een MESA in: een soort uitgebreide PESA, maar dan niet percutaan (door de huid heen), maar 'open', zodat de uroloog goed zicht had op wat hij deed.

22 december 2005
Oproep PESA
Hoera, we hebben een datum voor een superspannend onderdeel van de behandeling! Arian wordt 19 januari opgenomen voor een testisbiopt (om te kijken of er zaadcellen worden aangemaakt in de teelbal) en een proef-PESA (om te kijken of er meteen iets van die zaadcellen kunnen worden ingevroren). In het UMCU doen ze dat standaard onder narcose of ruggenprik. Ook is het standaard dat ze patiënten een nachtje houden ter observatie. Omdat Arian na zijn longtransplantatie geïsoleerd verpleegd moet worden, wordt het een opname op de longafdeling, waar éénpersoons kamers met sluizen voorhanden zijn.

Eindelijk! Ik vind het allemaal reuzespannend. Beste scenario: invriesbaar zaad wordt gevonden en ingevroren. Op één na beste scenario: er worden zaadcellen gevonden, doch die zijn niet goed genoeg om in te vriezen. In dat geval blijven we in Nederland onder behandeling, maar ondergaat Arian te zijner tijd (tegelijk met de punctie van mijn eicellen) een acute PESA. Op twee na beste scenario: geen zaadcellen in bijbal, wél in teelbal, dus op naar België voor TESE. (Met alle kosten en extra belasting van dien, doch met één troost: ze kennen daar geen of nauwelijks wachtlijsten). Worst case scenario: aanmaak zaadcellen niet in orde: zowel PESA als TESE niet mogelijk, einde oefening. Volgens Arian moeten we ook deze optie onder ogen zien, maar ik geef eerlijk toe dat ik hier voorlopig niet aan durf te denken.

5 december 2005
Geduld is een schone zaak, maar niet mijn beste karaktereigenschap
Arian val ik regelmatig lastig met mijn huis-tuin-keuken-adviezen voor optimaal zaad. Zo zie ik er op toe dat de koelende functie van het scrotum niet wordt beperkt door het dragen van te strakke kleding en te veel achter elkaar stilzitten. Foliumzuur en zink schijnen de mannelijke vruchtbaarheid te bevorderen, evenals bepaalde antioxidanten. Koorts en roken kunnen de zaadkwaliteit verminderen. Maar natuurlijk roken we niet -zou ook wat zijn in onze situatie.

Als vrouw kan ik gelukkig ook wat doen:
- foliumzuur slikken (vitamine B11, 0,5 mg)
- visoliecapsules slikken (schijnt volgens visoliefans een gunstige invloed te hebben op eisprong en baarmoederslijmvlies)
- zo min mogelijk kunstmatige zoetstoffen (light-frisdrank) en koffie gebruiken

Koffie? Wat is er mis met het Hollandse bakkie troost? Nou, volgens www.zwangerstraks.nl (van het erfocentrum) doen vrouwen die meer dan 500 milligram cafeïne (ongeveer een liter koffie) per dag gebruiken, er gemiddeld langer over om zwanger te worden dan vrouwen die geen of weinig koffie gebruiken. Veel koffie verhoogt bovendien de kans op een miskraam en is ook later in de zwangerschap schadelijk voor de ongeboren baby. Meer dan acht koppen koffie (600 milligram cafeïne) per dag verhoogt de kans op een doodgeboorte. Mijn koffie-verkeerd-verslaving dien ik dus binnen de perken te houden. Maar let op: thee bevat half zoveel cafeïne als koffie en een groot glas cola bevat evenveel cafeïne als een half kopje koffie. En ook cafeïnevrije koffie vertraagt het zwanger worden. Klaarblijkelijk is dus niet alléén de cafeïne de boosdoener.

20 november 2005
Véél informatie over onze behandeling op internet
We hebben het allebei verschrikkelijk druk dit najaar. Arian is bezig met de lancering van de nieuwe site van de Nederlandse Cystic Fibrosis Stichting en steekt daar bijna al zijn vrije tijd in. Ik studeer af aan mijn opleiding tot communicatiemedewerker/adviseur. Gelukkig maar, dan gaat de tijd snel. Als ik niet werk, studeer of iets sociaals doe, zit ik achter de computer op zoek naar informatie over de behandelingen.

Zo lees ik dat het landelijke slagingspercentage in Nederland voor ICSI rond de 24% zit (van de honderd pogingen eindigen er 24 in een doorgaande zwangerschap). En lees ik dat dr. Silber uit St. Louis, Missouri prat gaat op zijn slagingspercentages van 50-55% bij vrouwen van mijn leeftijd (32). Dr. Silber, dit is fantastisch! Ik raak gefascineerd door deze hotshot op fertiliteitsterrein en bekijk de video's die hij heeft opgenomen. Hij vertelt daarin vriendelijk en tot in detail de gang van zaken bij verschillende behandelingen.

Wat een held, wat een genie. Maar ja, hij behandelt dan ook artsen, leraren, popsterren, secretaresses, politici, astronauten, filmsterren, wetenschappers, vrachtwagenchauffeurs, advocaten, illegale fruitplukkers, industriële topmannen, prinsen en koningen, staat er op zijn site. (Gewoon mensen van verschillende sociaal-economische status, zouden we in Nederland zeggen, maar dat klinkt minder spannend.) Op zijn website lees ik verder dat hij één van de pioniers is op het gebied van ICSI. Hij heeft meer artikelen gepubliceerd dan een gewoon mens in zijn hele leven kan lézen. Ik weet het nu zeker, ik ben fan van dr. Silber.

11 november 2005
Nog een boektip 'Zwanger worden' van Mariel Croon
Wát een mooi boek heb ik gekocht. Vol schitterende plaatjes van zaad- en eicellen en paarcellige embryo's en veel tekst: medische feiten en ervaringsverhalen. Echt een aanrader, vooral voor mensen die nog niet alles weten, dus die misschien net als ik wat korter in de materie zitten. Op de website www.zwanger-worden.nl zijn de meeste van die waanzinnige bevruchtingsfoto's te bewonderen.

7 november 2005
Preoperatief spreekuur
Arian heeft preoperatief spreekuur. Hij hoort enkele details over zijn opname voor de proef-PESA/biopsie in januari. Het wordt een operatie van een half uur met een ruggenprik. En het wordt ook een week niet werken in verband met beurse blauwe pijnlijke ballen. Ach, we zullen kijken wat we kunnen doen met stevig ondergoed en ijs. Misschien kan hij na een paar dagen toch wel rustig aan wat werken, hij is immers ICT-man en geen professioneel rugbyspeler.
 

13 september 2005
Informed consent getekend
PESA-MESA met ICSI wordt in Nederland alleen in onderzoeksverband gedaan. Voor deze behandeling gaan, betekent automatisch meewerken aan onderzoek. Dat doen wij altijd graag, alleen zo komt de wetenschap ten slotte verder. Vandaag tekenen wij het informed consent. Dit betekent dat we verklaren op de hoogte te zijn van inhoud en de mogelijke risico’s van de behandeling die wij ondergaan.

Kort gezegd onderzoekt men het verloop van de zwangerschap en aanwezigheid van gezondheidsproblemen bij zwangerschappen en kinderen die via ICSI met PESA of MESA zijn verkregen. Om dit in beeld te brengen ondergaan wij:
- erfelijkheidsonderzoek
- onderzoek Hepatitis B en C-virus en HIV-virus
- testisbiopsie (onderzoek naar aanmaak zaadcellen bij de man)
- invullen vragenlijsten gezondheid onszelf en familie (in verband met erfelijkheid)
- echoscopische onderzoeken en eventueel vruchtwaterpunctie naar aangeboren afwijkingen (facultatief, maar ik wil het wel)
- invullen vragenlijst naar verloop zwangerschap en bevalling
- onderzoek gezondheid kind via enquête (op leeftijd 1 en 4 jaar)
- lichamelijk onderzoek kind (op leeftijd 2 en 6 jaar)

12 september 2005
We staan op de ICSI-wachtlijst!
Zelden heb ik me zo verheugd op een ziekenhuisbezoek. Eindelijk, we gaan beginnen! We melden ons op de poli voortplantingsgeneeskunde voor onze eerste afspraak. De vrouwelijke gynaecoloog stelt ons enkele vragen en probeert te peilen wat we al weten van onze mogelijkheden. Arians situatie is duidelijk: hij weet uit eerder onderzoek dat hij geen zaadcellen heeft in zijn zaadlozing. Ikzelf hoef ook niet al te uitgebreid te worden onderzocht. Er zijn geen bijzonderheden. Wat vragen over de vruchtbaarheid van mijn vrouwelijke familieleden, een (inwendige) echo en dat is het. Wel leuk, zo’n blik in mijn binnenste, en ergens ook geruststellend. Ik was altijd bang dat er iets met me zou zijn, maar zo op het oog ziet alles er goed uit. Overige onderzoeken volgen pas als we definitief aan de beurt zijn. Maar dat duurt helaas nog acht maanden.

10 september 2005
Boektip: 'Het Babycircus' van Sinéad Moriarty
Ik heb een ontzettend heerlijk, geestig boek gelezen: Het Babycircus. Waren er maar meer van die vrolijke chicklits over dit onderwerp. Het boek gaat over de belevenissen van de opgewekte Ierse Emma. Zij en haar man willen een kindje. Na tien maanden is Emma nog steeds niet zwanger. Zij raakt verzeild in de medische molen. De beschrijving van de bijwerkingen van de hormonen is hilarisch. Schrijfster Sinéad Moriarty schijnt het allemaal zelf te hebben meegemaakt. Leuk om te weten: háár grote wens kwam uit: Moriarty is onlangs bevallen van een gezond meisje.

10 augustus 2005
Ik word lid van Freya
Ik ben lid geworden van Freya. Gewoon, omdat ik ontzettend fan ben van goede patiënten- en belangenorganisaties, maar ook omdat ik zo actief mee kan doen aan de mailinglist voor mensen die via MESA, PESA of TESE en ICSI een kindje proberen te krijgen. Ik popel om alles te weten te komen. Hoe ervaren andere vrouwen de behandelingen?

27 juni 2005
We maken een afspraak op de IVF-poli
2005 was tot nu toe een heftig jaar, waarin we afscheid hebben moeten nemen van dierbare mensen. Onder hen mijn vader. Arian en ik trouwen 25 juni. Onze trouwdag is prachtig, ook al worden er veel tranen vergoten. Niet alleen van ontroering, maar ook om hen die er niet bij kunnen zijn.

Sterker dan ooit voelen we de wens om samen een kindje te krijgen. Voor we ons melden in de medische molen, besluiten we op huwelijksreis te gaan naar Toscane. Voor 12 september, de maandag na thuiskomst maak ik onze eerste afspraak bij de gynaecoloog van de IVF-poli (eigenlijk moet ik zeggen: Divisie Perinatologie en Gynaecologie van het Universitair Medisch Centrum Utrecht, afdeling voortplanting).